Arysta tygodnia: Jack White
Jack White, a właściwie John Anthony Gillis to amerykański muzyk, wokalista i przede wszystkim wirtuoz gitary. Grał w wielu zespołach, The Raconteurs, The Dead Weather, The Upholsterers i przede wszystkim The White Stripes. Sam już od najmłodszych lat pasjonował się muzyką. Grał między innymi na pianinie, perkusji i oczywiście gitarze. W latach dziewięćdziesiątych był członkiem wielu undergroundowych formacji w Detroit. Wszystko zmieniło się, gdy poznał Meg, z którą ożenił się i założył The White Stripes.
Jack White poznał Meg w 1999 roku w barze, w którym pracowała. Jak głosi plotka – pewnego dnia, ćwicząc na gitarze, dla żartu zaproponował jej grę na perkusji i zachwycony patrzył, jak uderza w będny niczym kilkuletnie dziecko. To właśnie wtedy założyli zespół o nazwie The White Stripes – Jack grał na gitarze i śpiewał, a Meg na perkusji. Małżeństwo nie trwało długo bo rozpadło się jeszcze przed nagraniem drugiego albumu. Pomimo to postanowili dalej razem działać w zespole.
Wraz z Brianem Muldoonem w 2000 roku założył zespół The Upholsterers. Sama nazwa oznacza po prostu tapicerzy. Wcześniej trudnili się tym fachem: White był praktykantem w zakładzie Muldoona. Za śpiew, gitarę i pianino odpowiadał Jack, a Muldoon grał na perkusji i pile. Razem wydali tylko jeden singiel, na którym znalazły się trzy utwory. Miał limitowany nakład, a w środku znalazły się różne dodatki między innymi naklejka firmy White’a 'Third Man Upholstery', jego własne wizytówki, kawałek papieru ściernego, wizytówka Muldoon Studio oraz reprodukcja znaczka tapicerskiego.
Meg i Jack White jako zespół The White Stripes wydali w sumie siedem albumów. Jednym z najważniejszych był wydany w dwa tysiące trzecim roku krążek „Elephant”. Został on nawet sklasyfikowany na trzysta dziewięćdziesiątym miejscu listy pięciuset albumów wszech czasów magazynu „The Rolling Stone”. Na płycie znalazł się między innymi utwór „Seven Nation Army”. The White Stripes, otrzymali za niego nagrodę Grammy, a wspomniany już magazyn „The Rolling Stone” umieścił ten kawałek na dwudziestym pierwszym miejscu swojej listy stu największych utworów gitarowych wszech czasów.
Przedostatnim albumem duetu The White Stripes jest „Get Behind Me Satan”. Wydany został w dwa tysiące piątym roku. Został świetnie przyjęty, w rankingu magazynu „The Rolling Stone” będącym zestawieniem najlepszych albumów roku, krążek uplasował się jako trzeci tuż za „X&Y” Coldplay’a i Memerize System of a Down. Z płyty pochodzi singiel Blue Orchid. Plotka głosi, że został napisany z powodu rozstania się Jack White’a z aktorką Rene Zelweger. Co ciekawe, w czasie kręcenia teledysku do tej piosenki, wokalista poznał swoją nową miłość Karen Elson ( rozwód w czerwcu 2011 ). Sam wideoklip został jednym z dwudziestu najstraszniejszych teledysków wg portalu „Yahoo!”.
Jack White to nie tylko gitarzysta, ale też okazyjnie aktor. Grywał mniejsze lub większe role np. w filmie „Kawa i Papierosy” Jima Jarmuscha. Wcielił się również w Elvisa Presleya w filmie „Idź twardo: historia Deveya Coxa”. Jednak produkcją jaką musi znać każdy fan muzycznych dokonań Jacka White'a jest „Będzie głośno”. Dokument w którym możemy usłyszeć historię trzech wielkich gitarzystów, oprócz wokalisty The White Stripes występują tam, Edge z U2 i Jimmy Page z Led Zeppelin.
Kolejnym projektem, w który zaangażował się Jack White jest The Raconteurs. Założona przez wokalistę The White Stripes oraz Brendana Bensona. Do formacji dołączyli również Jack Lawrence i Patrick Keeler. W maju 2006 wydali pierwszą płytę na której znalazł się między innymi singiel „Steady, As She Goes”. Do tego utworu powstały dwa teledyski, jeden z nich wyreżyserował Jim Jarmusch. W sumie ukazały się tylko dwa albumy tej formacji. W dwa tysiące ósmym pojawili się na koncercie w Polsce na festiwalu muzycznym w Gdyni.
The Dead Weather to trzecia formacja w której grał Jack White. Zaliczana do supergrup rockowych. W jej skład wchodzili Alison Mosshart z The Kills, Dean Fertita z Queens of Stone Age i Jack Lawrence z The Raconteurs. Zespół powstał w styczniu 2009 roku, gdy pojawili się w studiu Third Man by odbyć improwizowaną próbę. Po dwóch tygodniach wszystko było już gotowe. Razem wydali dwie płyty. W dwa tysiące dziesiątym pojawili się na gdyńskim Openerze.
Jack White ma polskie korzenie, co często podkreśla w mediach. Jego matka pochodzi z Polski, a babcia mieszkała w Krakowie. Podczas koncertu w ramach Open'er Festival w 2005 roku Jack White powiedział, że ma na imię Jacek i koncertuje wraz ze swoja siostrą Meg. We wkładce do albumu „Icky Thump” znajduje się czerwono-czarna grafika przedstawiająca kolumnę Zygmunta jako tło do tekstu "A Martyr for My Love for You". Jack White napisał, wyprodukował i zagrał w piosence promującej dwudziestą drugą część filmu o przygodach Jamesa Bonda, Quantum of Solace pod tytułem Another Way to Die. W utworze śpiewa w duecie z soulową wokalistką Alicią Keys.
24 kwietnia ukazała się pierwsza solowa płyta Jacka White'a – „Blunderbuss”. Znalazło się na niej trzynaście utworów. Do tej pory ukazały się dwa zupełnie różne single: spokojny „Love Interruption” i mocniejszy „Sixteen Saltines”. Album został świetnie przyjęty przez krytyków. Właśnie w tym tygodniu będzie można usłyszeć muzycznych dokonań Jack White. Z jego najnowszej, pierwszej solowej płyty, oraz z poprzednich formacji.