daine

Po sześciu długich latach od pierwszego wypuszczonego singla, debiutancki album daine ujrzał światło dzienne. Od piosenek o braku chęci do socjalizacji aż po otwieranie trasy koncertowej dla Ninyjirachi, w tym tygodniu w paśmie Artysta Tygodnia przenosimy się na hyperpopową scenę australijską.

Nasza selekcja:

I Want the Light to Swallow Me Whole

2025

Pack Records

Daine często jest klasyfikowane jako osoba tworząca muzykę z szerokiego parasola gatunkowego hyperpopu, ale warto pamiętać, że nie jest to sto procent prawdy. Pierwsze publikowane w 2020 roku utwory pasowały o wiele bardziej do emo trapu i gdzieś pomiędzy tymi dwoma estetykami nasza osoba artystyczna tygodnia wirowała najbardziej. To połączenie najlepiej przedstawia pierwsza EPka daine – I Want the Light to Swallow Me Whole. Warto wspomnieć, że jest to pierwsze wydanie daine z niezależną wytwórnią Pack Records, gdzie poprzednie mixtape’y i pojedyncze utwory wychodziły pod szyldem australijskiego działu Warner Music. Jest to zmiana słyszalna w każdym aspekcie płyty – brakuje wysokobudżetowych kolaboracji i błyszczącej popowej produkcji i designu audiowizualnego. Zamiast tego dostajemy personalnie brzmiące dzieło, wracające do pierwszych inspiracji daine, ale z doświadczeniem wyciągniętym z pięciu lat tworzenia muzyki. Pomimo krótkiego czasu trwania (trochę ponad 15 minut) jest wręcz przeładowana różnymi brzmieniami – album rozpoczynają utwory najlepiej pasujące do wymienionych już przeze mnie dwóch gatunków, ale to nie tylko jedyne, co możecie usłyszeć. Mamy też tutaj do czynienia z wieloma różnymi formami muzyki gitarowej – trochę shoegaze’owych ścian dźwięku, trochę grungy indie popu, a to wszystko połączone w jedną, spójną całość, która dowozi to, co tytuł płyty obiecuje.

In Endless Awe & Agony

2026

Pack Records

Minęło sześć lat, od kiedy daine zaczęło wrzucać do internetu muzykę, i teraz, w wieku 23 lat, wypuszcza pierwszy długogrający album. Ten czas wykształtował go jako gwiazdę może mniej popularną niż też pochodząca z Australii Ninajirachi i dzieląca filipińskie korzenie Underscores, ale zasługującą na stanie obok nich, o czym świadczą ostatnie występy i kolaboracje razem z nimi. Jednak podczas gdy Ninajirachi oraz Underscores skupiają się w swojej twórczości na zdecydowanie bardziej futurystycznych i innowacyjnych brzmieniach, daine na swoim debiutanckim albumie funduje nam podróż do niedalekiej przeszłości, zachowując swój charakterystyczny styl. Przez całą długość trwania płyty możemy usłyszeć przede wszystkim utwory zdominowane przez indietroniczne, przesterowane gitary – nie tego koniecznie jednak można było się spodziewać po zapowiadających krążek singlach. Pierwszy z nich, PQC to utwór idący bardziej w stronę electropopu, podobnie jak Love Love (Love Love) czy I Used to Kill. W bardziej rockową stronę idzie natomiast Product of Profit (P.O.P), prezentując surową i emocjonalną energię. Niestety przy ciekawych singlach reszta albumu wygląda dość blado, pozostając przy raczej bezpiecznym i sprawdzonym brzmieniu rodem z lat dziesiątych XXI wieku. Daine zdecydowanie ma talent do pisania piosenek – na In Endless Awe & Agony usłyszymy teksty między innymi o przemyśle muzycznym, toksycznych związkach czy zdrowiu psychicznym, ale niestety wybory podjęte przy aranżacji i produkcji albumu sprawiają, że to, co czyni twórczość daine wyjątkową, ginie w gąszczu powtarzających się, niezbyt ciekawych brzmień. Po naprawdę obiecujących singlach jesteśmy nieco rozczarowani całokształtem płyty i trzymamy kciuki, że na przyszłość daine nie będzie się wahało pokazać swojej bardziej oryginalnej strony.

Agnieszka Cieślak, Julia Respondek
red. Dominika Kubat