Długi przewodnik po filmach krótkometrażowych

Przygotowałam więc dla was przewodnik po kilku filmach krótkometrażowych które ostatnio miałam okazję oglądać. Są one idealnym uzupełnieniem każdej listy filmowej, i dobrą alternatywą dla osób które w biegu dnia nie są w stanie znaleźć 3 godzin na seans, a jednak kochają kino. Luźna definicja krótkiego metrażu pozostawia dość sporą dowolność. Obecnie w repertuarze możemy znaleźć zarówno filmy 5 minutowe jak i te 16, 29 czy 40-minutowe. Ograniczenie czasu powoduje, że reżyser musi dużo dokładniej dobierać środki wyrazu, aby adekwatnie przedstawić nam swoją wizję. Ta kondensacja powoduje, że filmy krótkometrażowe stają się „pigułkami” kontekstów kulturowych i artystycznych.

Na platformie VOD Kina Nowe Horyzonty możemy znaleźć kolekcję aż 47 Polskich filmów krótkometrażowych. Znajdują się tam produkcje realizowane na własną rękę jak i przy pomocy szkół filmowych.

Mały Koniec Świata

 

Jednym z filmów, który miałam przyjemność zobaczyć, był Mały Koniec Świata w reżyserii Karola Ulmana z 2020 roku. Szczególnie przejmujące są historie spotkań dwójki ludzi, którzy pomagają sobie nawzajem poprzez rzecz tak prostą jak towarzystwo. W tej krótkiej realizacji podążamy śladami młodego dziennikarza, który otrzymuje zlecenie przeprowadzenia wywiadu ze znaną artystką. Zostaje on wrzucony w nieznajomą przestrzeń, a rozmowa z kobietą konfrontuje jego wewnętrzne lęki. Początkowy dystans relacji profesjonalnej zostaje zachwiany. Między bohaterami powstaje ciche zrozumienie, wzajemnych rozterek i strachów. Oboje zatopieni w swoich myślach towarzyszą sobie w niewypowiedzianych półprzestrzeniach. Przeżywają swoje własne końce świata, pytanie tylko, dokąd ich to prowadzi?

Dzień Matki

 

Krótki metraż pt. Dzień Matki w reżyserii Patryka Kaflowskiego, stanowi formułę nieco bardziej poetycką. Stylizowany jest na czarno-biały film analogowy 35 mm z dużym ziarnem. Przeplatają się tutaj dwie historie, które stanowią wzajemne konteksty interpretacyjne. Z jednej strony obserwujemy lisa, przemierzającego las w poszukiwaniu pożywienia; Z drugiej zaś odosobnione gospodarstwo pośrodku pola, w którym młoda kobieta oczekuje dziecka. Realizacja pozostawia widza z wieloma pytaniami i jeszcze większą liczbą przemyśleń. Choć w filmie nie pada ani jedno słowo, reżyser do samego końca konsekwentnie utrzymuje napięcie.

Ostatnim filmem w tym zestawieniu jest:

„sensacja festiwalu w Wenecji, hołd złożony największej europejskiej aktorce przez ikonę europejskiego kina”

Ludzki Głos

 

Mowa tu oczywiście o filmie pt. Ludzki głos, pierwszej wspólnej realizacji Pedro Almodóvara i Tildy Swinton. Jest to również pierwszy zrealizowany po angielsku tytułu w dorobku hiszpańskiego reżysera.

Bohaterka Tildy Swinton to zakochana bez pamięci kobieta, która przeprowadza ostatnią rozmowę z kochankiem, ale czy na pewno? Podążamy za jej każdym słowem, obserwując coś w rodzaju ostatniego monologu. Kobieta rozmawia przez telefon, dając nam skrawki informacji, dzięki którym możemy próbować rozwikłać zagadkę historii kochanków. Zagubiona krąży po swoim mieszkaniu, obok spakowanych walizek, łapie za siekierę, sięga po pigułki. Przeżywa istne piekło, swój własny wewnętrzny koniec;

„zmienia kostiumy i maski, przemierza konwencje i błaga, krzyczy i szepcze: sprawdza, czy ta historia powinna skończyć się tragedią, czy może jednak…. happy endem” – KNH

Najbardziej zagadkowym elementem realizacji jest jednak mieszkanie bohaterki, a raczej jego miejsce… nie klasyczne, oderwane, pokrojone…

I właśnie ta przestrzeń poddaje w wątpliwość całokształt interpretacji realizacji, już nie konwencjonalne zerwanie a tajemnica. Film został nakręcony w czasie pandemii, i uważany jest za esencję almodowarowskiego świata. Co więcej, w ramach seansu na KNH VOD, dostępna jest rozmowa aktorki i reżysera, gdzie możemy jeszcze dokładniej zgłębić historię powstania Ludzkiego Głosu.

Po więcej krótkiego metrażu zapraszamy na https://www.nowehoryzonty.pl/vod

tekst: Krystyna Szpunt