Inside Seaside 2026

Inside Seaside 2026

Kilkanaście tysięcy osób, dwa dni, listopadowy niesprzyjający chłód i gorąca atmosfera w środku. Tak wyglądała tegoroczna, czwarta edycja Inside Seaside. Jak wiemy polska jesień kojarzy się nam z jednym – końcem sezonu festiwalowego. Na przekór wychodzi Inside Seaside. Po weekendzie spędzonym w halach AmberExpo jednego jesteśmy pewni, że gdańska impreza wyznacza nowy ciekawy dla festiwalowiczów szukających festiwali w kraju poza letnim sezonem.

Żyjemy pod dachem, ale bez ograniczeń

Inside Seaside co roku odbywa się w przestrzeniach wystawienniczych gdańskiego AmberExpo i tradycyjnie trwa dwa dni – w piątek i sobotę. Podczas gdy większość festiwali kojarzy się z walką o przetrwanie w upale lub błocie, w przypadku Inside Seaside wygląda to jednak zupełnie inaczej.

Cały teren festiwalu mieści się pod jednym dachem, w kilku połączonych ze sobą halach. Zamiast namiotów – wygodne strefy ciszy, na których dało się naprawdę odpocząć od hałasu i ludzi (mimo tego, że nie były wyraźnego odgrodzenia ścianą, czy też jakimkolwiek panelem akustycznym), a pomiędzy nimi trzy główne sceny muzyczne. I nie jest to wyłącznie muzyka. Obok koncertów można trafić na świetnie kuratorowaną strefę kina, panele dyskusyjne, a nawet przestrzeń z targami winyli i lokalnym designem.

Popołudniami między halami spacerują ludzie z kawą, przeglądają płyty, wpadają na spotkania z dziennikarzami oraz panele dyskusyjne. Z łatwością odnajdą się tu fani gitarowego brzmienia, miłośnicy jazzu, elektroniki czy osoby, które po prostu chcą spędzić listopadowy weekend w towarzystwie osób kochających muzykę.

Kilka godzin po otwarciu bramek na teren festiwalu, pod scenami robi się gęsto, światła przygasają. Ciężkim zadaniem do wykonania było zahaczenie każdego punktu na mapie obiektu ze względu na mnogość atrakcji jakie zagwarantowali nam organizatorzy. Nie pozostaje nic innego, jak wcześniejsza inspekcja obiektu i zaplanowanie tras między halami, chociaż uważam że jest to bolączka każdego festiwalu – niezależnie czy byłby on zamknięty, czy też otwarty.

Muzyczna uczta

Lineup festiwalu Inside Seaside na początku może wydawać się nieco chaotyczny – mamy tutaj wielkie zagraniczne gwiazdy obok lokalnych, eksperymentalnych projektów. Jednak wszystko zaczyna nabierać sensu gdy zauważymy, że wydarzenie jest podzielone na trzy sceny – każda z wyraźnym, przewodnim motywem. Warto zacząć tutaj od sceny głównej, czyli Gdańsk Stage – to właśnie tam występowali headlinerzy festiwalu – Jessie Ware, The Streets czy Kneecap. Nieco symbolicznie, bo po przeciwnej stronie kompleksu hal znajdowała się Ergo Hestia Theatre Stage. Było to miejsce zarezerwowane dla artystów o bardziej alternatywnym brzmieniu, a słuchacze mogli zobaczyć tam między innymi GOAT, Dobrawę Czocher i Hermanos Gutiérrez. Natomiast na piętrze, jak sama nazwa wskazuje, miała swoją lokalizację Alior Bank Upstage. To tam swoje koncerty mieli mniejsi, polscy artyści, a wśród nich Ciśnienie, AcidSitter, Spoiwo, czy Snakes Snakes Snakes.

Dzięki tak dużej muzycznej różnorodności swoje miejsce na festiwalu mógł znaleźć praktycznie każdy. My uważamy, że najlepiej doświadczyć festiwalu dryfując od sceny do sceny – dzięki temu można w jeden wieczór usłyszeć bardzo szerokie spektrum brzmień, wszystkich równie ciekawych.

Radio LUZ na festiwalu

Oprócz chodzenia na koncerty i delektowania się muzyką nie próżnowaliśmy. Nasza redakcyjna reprezentacja przygotowała dla Was kompleksową relację z festiwalu, w tym wywiady z jednymi z najciekawszych artystów którzy mieli okazję wystąpić na tym wydarzeniu.

Jednym z moich najważniejszych punktów tegorocznego Inside Seaside była rozmowa z zespołem Opus Kink. Brytyjczycy po raz pierwszy pojawili się w Polsce, a ja miałem okazję spotkać się z nimi jeszcze przed koncertem. Rozmawialiśmy o muzycznych inspiracjach, które potrafią przyjść z zupełnie nieoczekiwanych stron, o brytyjskiej scenie gitarowej, poezji Europy Środkowo-Wschodniej i planach na kolejną płytę. Nie zabrakło też rozmowy o tym, jak muzyka pozwala nawiązywać kontakt z ludźmi, których chwilę wcześniej w ogóle się nie znało. Całość rozmowy znajdziecie na naszym Spotify i pod linkiem poniżej. – Piotr Sekuła


Ponad cztery dekady nieprzerwanej działalności i nieustanny apetyt na gatunkowe skoki w bok. Wraz z zespołem Variété rozmawiamy o tym jak wygląda utrzymanie zespołu przez 40 lat bez wyraźnej przerwy, czy po drodze pojawiły się chwile zwątpienia i dlaczego wyjście poza ramy zimnej fali okazało się koniecznością dla dalszego rozwoju. – Bartosz Repczyński


Podczas festiwalu mieliśmy również przyjemność porozmawiać z polsko-japońską psych rockową grupą AcidSitter. Pytaliśmy ich między innymi o ich najnowszy singiel Hall of Mirrors, ich proces twórczy oraz o inspiracje na scenie psychodelicznej w Polsce i za granicą. – Agnieszka Cieślak


Ciśnienie to zdecydowanie jeden z najciekawszych działających obecnie polskich zespołów. Podczas festiwalu Inside Seaside mieliśmy okazję porozmawiać o ich muzycznych korzeniach, procesie powstawania ich ostatniego albumu [angry noises] czy o ich filozofii występowania na żywo. – Agnieszka Cieślak


Po latach ciszy gdański zespół Spoiwo wraca na scenę z nową energią, odświeżonym składem i materiałem na trzeci album. Z grupą rozmawialiśmy o tym jak wygląda powrót po zawieszeniu działalności w 2021 roku i czy reaktywacja zespołu była jak spotkanie ze starym przyjacielem, czy raczej poznawanie się na nowo. – Bartosz Repczyński


Dopięci na ostatni guzik

To zdecydowanie najbardziej komfortowy festiwal, na jakim byliśmy w tym roku. I nie chodzi wyłącznie o to, że na głowę nie pada deszcz.

Organizacja wypada naprawdę na plus – sprawne szatnie bez gigantycznych kolejek, czysta przestrzeń, i bardzo dobra akustyka, co w przypadku hal wystawienniczych wcale nie jest oczywistością. Do tego dochodzi sensownie rozplanowana gastronomia i wystarczająca liczba barów, dzięki czemu między koncertami nie traci się połowy wieczoru na stanie w ogonku.

Bardzo dobrze działa też sama komunikacja między scenami. Mimo dużej frekwencji przejście z jednej hali do drugiej zajmuje dosłownie kilka minut i nie zamienia się w walkę o przetrwanie. Organizatorzy zadbali o to, by tłum nie kumulował się na jednym koncercie, a rozkładał równomiernie.

Na szczególne uznanie zasługuje też to, jak organizatorzy zadbali o komfort uczestników poza samymi koncertami. Udostępniono przestrzeń do rozmów z artystami i media room dla dziennikarzy, a na terenie festiwalu nie brakowało miejsc, w których można było odpocząć od hałasu i festiwalowego zgiełku. Do tego dochodziły dodatkowe atrakcje – możliwość skorzystania z masażu, wykonania podstawowych badań czy po prostu spędzenia czasu w nieco inny sposób niż pod sceną. Jako weteran festiwali plenerowych muszę też wspomnieć o czymś, co być może nie brzmi szczególnie ekscytująco, ale potrafi zadecydować o komforcie całego wydarzenia: dużej liczbie czystych toalet. To jeden z tych detali, które naprawdę robią różnicę.

Bartosz Repczyński, Agnieszka Cieślak, Piotr Sekuła