Michael Kiwanuka – Stars
Najnowszy album Micheala Kiwanuki, Fudge, to, moim zdaniem, jedno z najbardziej wyjątkowych wydawnictw 2026 roku. Zanim zacznę opowiadać o jego warstwie muzycznej, chciałbym zarysować pokrótce ostatnie dwa lata z życia brytyjskiego muzyka.
Po nieco skromniejszym aranżacyjnie od poprzednich projektów albumie Small Changes z 2024 roku artysta intensywnie koncertował oraz zapowiedział wydanie kolejnej płyty pod koniec 2025 roku. Nagle, z dnia na dzień, wszystkie jego letnie i jesienne koncerty zostały odwołane, a Fudge ujrzało światło dzienne dopiero kilka tygodni temu. Przy okazji jego premiery Brytykjczyk podzielił się ze światem dramatycznym powodem swojej nieobecności.
W lipcu ubiegłego roku, w wieku zaledwie 38 lat, Kiwanuka doznał rozległego udaru krwotocznego, wymagającego operacji neurochirurgicznej. Przez kolejne miesiące jego organizm był niezdolny do samodzielnego oddechu, musiał więc pozostawać na oddziale intensywnej terapii. Po około półrocznym pobycie w szpitalu artysta został przeniesiony do centrum rehabilitacji poudarowej. Od ponad roku nie był w stanie bezpiecznie wrócić do swojego domu. Dalej nie wiadomo, czy i kiedy odzyska pełną sprawność, a co dopiero zdolność tworzenia muzyki.
Odsłuchowi Fudge towarzyszą słodko-gorzkie odczucia. Choć płyta została w całości ukończona przed niespodziewaną tragedią muzyka, ciężko nie doszukiwać się w niej odwołań do jego choroby. Przykładem jest chociażby nasz Mocograj, Stars:
I remember when I played, I used to feel
Now I don’t feel a thing
Melancholijne utwory skłaniają do refleksji nad kruchością tego, co uznajemy w naszych życiach za pozornie nienaruszalne i święte. Negatywne emocje skutecznie przesłania jednak jeden, kluczowy aspekt – czyste piękno muzyki Kiwanuki.
Fudge to pierwszy album wyprodukowany w większości przez samego Kiwanukę. Sesje nagraniowe również różniły się od jego poprzednich wydawnictw. Utwory powstawały w kameralnym studio wraz z siódemką dobrze mu znanych muzyków, początkowo jako sposób na ćwiczenie własnej kreatywności. Swobodnie rodzące się kompozycje z czasem przekonały Brytyjczyka, by stworzyć z nich najbardziej “wolny” z jego dotychczasowych projektów. Taki, w którym wyraziste kolory jego wrażliwości będą mogły w pełni pokazać swoją wyjątkowość.
Bluesowo zabarwiony Mocograj Stars, pomimo wspomnianych wcześniej gorzkich podtekstów, niesie ze sobą nadzieję na wolność i ucieczkę od ziemskich ograniczeń. Pomimo, iż jego autor w tym momencie jest niezdolny do dzielenia się nowymi dziełami ze światem, to te już istniejące są żywym świadectwem zwycięstwa ludzkiego ducha nad cielesną formą. Oby jak najszybciej zdrowie Michaela Kiwanuki pozwoliło mu na robienie tego, co kocha najbardziej – tworzenie muzyki. Najpierw dla siebie, a później dla słuchaczy.
Michał Lach